Yeni günler, yeni huylar

Düşündüm de uzun zamandır bir şeyler yazamamışım.. Yorgunluktan, yoğunluktan olsa gerek.. Arya ile hayatımız baya hareketli.. Her gün yeni bir şey. Bugün çenesini vurdu, bugün ağzına şunu attı, şöyle oldu, böyle oldu. Huyu, suyu her şeyi değişti artık. Hem güzelleşti, hem zorlaştı. Öyle oturup duruyor dediğim çocuk emeklemeye başladı. Ayy niye emeklemiyor diye üzülürken, şimdi emeklemenin aslında baya tehlikeli bir şey olduğunu farkettim ???? Yeni hobisi ise devamlı ayağa kalkmaya çalışmak, düşer miyim, bir şey olur mu diye aklının ucundan geçmiyor. Aslında çok garip değil mi, tüm hayvanlarda kendini sakınma iç güdüsü var ama insan yavrusu tehlikelere çok açık sanki.. Onun dışında bu aralar huysuzluk ve inatçılık hat safhada ???? İstediği bir şey olmayınca ağlamalar, katılmalar (yine de bir demirine bakacağım), bi havalar bi havalar.. Sabah uyanınca işveler, cilveler, sonra hadi bi dışarı çıkmasın da gör afrasını tafrasını..Parka götürene kadar sarılmalar, sevmeler dışarı çıkınca bizi tanımamalar.. Bana kızıp babaya gitmeler, babaya kızıp bana gelmeler.. Bunların üstüne hem annede hem babada tez telaşı, stresimiz tavan yapmış.. Çok şikayet mi ettim ???? yok ya bi de yeni huyu var ki tüm şikayetleri unutturuyor.. Sıkılınca, üzülünce, acıkınca, yorulunca ‘annnneee’ demiyor mu gel de kız şimdi.. İşte böyle böyle geçiyor ve tüm yorgunluklara rağmen çok şükür diye bitiyor günler.. 

Speak Your Mind